YARINLARA DOĞRU (37) DALDAN DALA

Kâğıttan Mermiler Dönemi Aşıldı mı?

 Sevgili okuyucu, bu yazımda kısa kısa iki konuyu paylaşmak istiyorum sizlerle.

        II. Cihan harbinde, adına “Kâğıt Mermi” denilen iletişim araçlarıyla ilk kez psikolojik savaş uygulanmış ve uygulama bu savaşta büyük bir önem kazanmış.

Gel gelelim, savaştan bu güne kadar köprünün altından çook sular geçmiş.

     Kitle iletişim araçlarının bu denli gelişmesi ve bizim her şeyden haberdar oluşumuz, Sokrat’ın diliyle ifade edersek,  bizleri hem ukalalaştırmış, hem de unutkan yapmış.

            Yoğun bir bilgi ve haber bombardımanı ile karşı karşıya kalıyoruz. Bu durum karşısında bizler, sosyologların diliyle “narkodizasyona” sürüklemekte, yani uyuşturulmaktaymışız.

Toplumda tüketim ve israfın artması bundan mıdır dersiniz?

 Çeşitli olaylar karşısında çoğu zaman ayaklarımızın yere basmaması, aklıselim ile düşünemeyip maceralara ve hülyalara kapılışımızın nedeni bu mudur acaba?

         Merhum Âkif ve Eşekler

 Safahat’a göz atarım zaman zaman. Safahat “Başucu” veya “Yastık altı” kitaplarımdan biridir.

Eşekleri konuşturuyor Safahat’ında  Milli Şairimiz.

Yük taşımaktan dolayı yara-bere içinde olan sırtlarının verdiği acıdan mustarip olan eşekleri.

Hani şu bakışlarıyla oldukça masum, sevimli ve suçsuz görünen, ama bir o kadar da inat olan eşekleri.

Evet, niçin eşek olduklarından değil; semerciden şikâyetçi olan eşekleri konuşturuyor.

Semeri atmayı düşünmeyip, semercinin değişmesini isteyen eşeklerin duasını dillendiriyor.

Dilerseniz birlikte okuyalım Koca Şairin dizelerini:
          Eşeklerin canı yükten yanar, aman, derler,
              Nedir bu çektiğimiz derd, o çifte çifte semer!
                       Biriyle uğraşıyorken gelir çatar öbürü;
                         Gelir ki taş gibi hâin, hem eskisinden iri.
SEMERCİ USTA GEBERSEYDİ... Değmeyin keyfe!
          Evet, gebermelidir inkisâr edin herife.
                Zavallı usta göçer bir gün âkıbet, ancak,
                      Makamı öyle uzun boylu nerde boş kalacak?
Çırak mı, kalfa mı, kim varsa yaslanır köşeye;
          Takım biçer durur artık gelen giden eşeğe.
                Adam meğer acemiymiş, semerse hayli hüner;
                      Sırayla baytarı boylar zavallı merkepler.
Bütün o beller, omuzlar çürür çürür oyulur;
              Sonunda her birinin sırtı yemyeşil et olur.
                    “Giden semerciyi, derler, bulur muyuz şimdi?
                          Ya böyle kalfa değil, basbayağı muallimdi.
                                 Nasıl da kadrini vaktiyle bilmedik, tuhaf iş:
                                      Semer değilmiş o rahmetlininki devletmiş.

         Bizler de zaman zaman şaşırıyor muyuz acaba; kime dua edeceğimiz, kime beddua edeceğimiz konusunda?

 Selam ve dua ile hoşça kalınız….