Merve Bulut

İnsan geçmişinden yaşadığı ana kadar her şeyi bir an için düşünmeye başlasa, aslında yaşadıklarından geriye aklında kalan birkaç bilgi olduğunu görür. Örneğin ilkokul döneminden, işe başladığı ana kadar bir çok olaydan geriye birkaç anı kalmıştır. Her ne kadar insan uzun yaşamış gibi görünse de, aslında yaşadıkları sonsuzluk karşısında birkaç saniye gibidir. Peygamber Efendimiz ( s.a.v )’in buyurduğu gibi; “Yorulan bir insanın dinlenmek için bir ağaç dibinde gölgelendiği yer kadar kısa olan bir mekân” hükmünde olan bu dünya hayatına aslında dikkatlice bakıldığında her şeyin çok çabuk geçtiği anlaşılacaktır. İnsan ne kadar da yaşadığı anların çok çabuk geçmesini istemese de, asla zamanı durduramaz. Zaman Allah’ın takdir ettiği şekilde akmakta, insan da bu zaman karşısında olaylarla denenmektedir. Fakat bu süre bitecek ve ahiret hayatı başlayacaktır:

“Her nefis ölümü tadıcıdır. Biz sizi, şerle de, hayırla da deneyerek imtihan ediyoruz ve siz Bize döndürüleceksiniz.’’ (Enbiya Suresi, 35)

İşte “bir anlık’’ hükmünde olan bu dünyada insan dikkatli olmalı ve kendisini ahirette pişman edecek davranışlardan uzak durmalıdır. Madem insan zamana hükmedemiyor ve bu dünya hayatı hemen geçiveriyor, insan da bu gerçek karşısında zamanını iyi kullanmalı, zamanı yaratan Allah’ı düşünmeli ve şükretmelidir. Allah dileseydi zamanı daha  hızlı akacak şekilde yaratabilirdi. Öyle olsaydı elbette ki insanın hayatı çok değişirdi. Zaman daha kısa da olabilirdi. İnsanın imtihanı için verilen süre de daha kısa olabilirdi. Allah insanlara süre tanımakla aslında ne kadar merhamet sahibi olduğunu bizlere göstermiştir. Çünkü insan herhangi bir hata yaptığında hemen ölseydi ve ona zaman verilmeseydi, tevbe etmesi mümkün olmayacaktı. Allah belli bir süre insanı demekte, ona düşünmesi, akletmesi ve tevbe etmesi için süre vermektedir. Bir Kuran ayetinde şu şekilde bildirilir:

“Eğer Allah, kazandıkları dolayısıyla insanları (azap ile) yakalayıverecek olsaydı, (yerin) sırtı üzerinde hiçbir canlıyı bırakmazdı, ancak onları, adı konulmuş bir süreye kadar ertelemektedir. Sonunda ecelleri geldiği zaman, artık şüphesiz Allah Kendi kullarını görendir.’’ (Fatır Suresi, 45)

İnsan gafil olmaya yatkın olduğundan elindeki her şeyin yok olmayacağını sanır. Mal, mülk, şöhret, güzellik, kariyer, yetenek, kültür ve bilginin ebedi olarak kendisine verildiğini düşünür. Halbuki her şeyin yok olması, Allah’ın yarattığı bir kanunudur. Bu yüzden tüm bunlar yok olup gitmeden, her şeyi Allah için yapmak ve zamanını da bu şekilde kullanmak gereklidir. İnsan hiçbir şeye hükmedemediği gibi, zamana da hükmedemez ve bunu doğru şekilde kullanmazsa, zaman insan için nimet olmaktan çıkar, yıkıma götüren bir sebep olur. Bediüzzaman Said Nursi de insanın hiçbir şeye hükmedemediğini, hüküm sahibi olanın sadece Allah olduğunu şu şekilde anlatmıştır.

“Kainatı elinde tutamayan, zerreyi halkedemez.”  ( Sözler- Lemeat; s.641)

İşte tüm bunlardan dolayı insan çok iyi düşünmeli ve kendisine verilen nimetlerin değerini bilmelidir. İnsan her zaman dua edip Allah’a yalvarmalı,  kendisi için yaratılan her şeye nimet gözüyle bakabilmek için Rabbine dua etmelidir. Eğer bu şekilde düşünürse hem dünya hayatı güzelleşir, hem de ahretini kurtarır. Her şeyden önemlisi Rabbinin rızasını kazanır. Yoksa bir nimet karşısında bir güzellik yaşayıp, bin acı çekmek gibi nimetin tadına varamaz.

“Size her istediğiniz şeyi verdi. Eğer Allah’ın nimetini saymaya kalkışırsanız, onu sayıp-bitirmeye güç yetiremezsiniz. Gerçek şu ki, insan pek zalimdir, pek nankördür.’’ (İbrahim Suresi, 34)