Merve Bulut

Samimi bir insan dünya hayatının dıştan görünen yönüne aldanmaz, yaşadığı her olayın batini yönüne bakar, ardında gizlenen hikmetleri görmeye çalışır. Ve Allah’ın hayırlarla yarattığı kaderine şükreder, güzel bir sabırla sabreder. Çünkü Allah’ın dünyayı, imtihan gereği kusursuz bir düzen ve binlerce çekici süsle donattığını bilir. Allah’a kesin bir bilgiyle inanmayan bir kişi ise bu kusursuz sistemin bir gün sona ereceğini ve her gün bu sona biraz daha yaklaştığını düşünmez, ölümü akıllarına getirmeyerek Allah’tan uzak yaşarlar. Oysa bu kusursuz düzen Allah’ın belirlediği o gün geldiğinde muhteşem bir şekilde sona erecek ve kişi duyduğu halde kesin olarak gelmeyeceğine inandığı o gün gaflet perdelerinden kurtulacaktır. Ancak o gün gafletten uyanmasının ona hiçbir faydası yoktur çünkü her şey bitmiştir. O gün azap üzerine hak olmuştur ve o gün ne kadar pişman olsa da her şey için geçtir. Kuran’da bu kişilerin pişmanlıkları kendi aralarındaki konuşmalarla haber verilir:

 “Ya da azabı gördüğü zaman: "Benim için bir kere daha (dünyaya dönme fırsatı) olsaydı da, ihsan edenlerden olsaydım" (diyeceği günden sakının).” (Zümer Suresi, 58)

Allah, insanlara dünyada yaşadıkları bütün pişmanlıklarını telafi etme imkanı verir. Ancak ahirette yaşanan pişmanlığın telafisi yoktur. Ahiret, dünyada yaşadığımız her anın karşılığını eksiksizce alacağımız yerdir.

Ahirete inanmamak insanın kendisini kandırmasından başka bir şey değildir. Aslında tüm yaşamını nefsinin arzularına göre yaşayan kişinin sorgulanmak, sahip olduğu her şey ve davranıştan hesaba çekilmek işine gelmez. Kuran’da haberi verilen sonsuz azabı düşünmeyen insan yine Kuran’da haberi verildiği gibi ahirette yalnız başına Allah’a hesap verecektir.

“Andolsun, sizi ilk defa yarattığımız gibi (bugün de) ’teker teker, yapayalnız ve yalın (bir tarzda)’ bize geldiniz ve size lutfettiklerimizi arkanızda bıraktınız. İçinizden, gerçekten ortaklar olduklarını sandığınız şefaatçilerinizi şimdi yanınızda görmüyoruz. Andolsun, aranızdaki (bağlar) parçalanıp-koparılmıştır ve haklarında zanlar besledikleriniz sizlerden uzaklaşmıştır.” (En’am suresi, 94)

İnanmayan kişilerin düşündüğü gibi yok olmak yoktur. Düşündükleri son aslında asıl yurt hayatına başlangıçtır. İnsan dünyaya temizlenip arınmak ve imanında derinleşmek için gelmiştir. İnsan bu durumda cennet yurdunun kıymetini de anlamış olur. Allah bunun için insana yol gösterecek bir yardımcı da lütfetmiştir: "Bu “(Kur’an), insanlar için basiret (nuruyla Allah’a yönelten ayet)lerdir, kesin bilgiyle inanan bir kavim için de bir hidayet ve bir rahmettir.” (Casiye Suresi, 20)

 İnsanın üzerine düşen ise samimice Kuran’ı okumak ve onu yaşamının her anına uygulamaktır. Ön yargılı olarak Kuran’ı okuyan kişiler, Allah’ın hükümlerini yanlış yorumlar ve çelişkiye düşerler. Oysa Kuran’da hiçbir çelişki yoktur. Çünkü o Allah’ın yaratmasıdır.

“Onlar hala Kur’an’ı iyice düşünmüyorlar mı? Eğer o, Allah’tan başkasının Katından olsaydı, kuşkusuz içinde birçok aykırılıklar (çelişkiler, ihtilaflar) bulacaklardı.” (Nisa Suresi, 82)

 Ölümün bir yok oluş olmadığına iman eden müminler, Allah’ın yarattıkları üzerinde düşünerek Allah’ı gereği gibi takdir edenlerden olmak için çaba gösterir ve Allah’ın hoşnutluğunu kazanmaya çalışır.