ULUS DEVLETTEN YENİ TÜRKİYEYE
Hüseyin Demir
Daha bir asır öncesine kadar bu toprakların birkaç katına Hükmeden bir devletimiz vardı:Osmanlı Devleti. Sınırları bugünkü Anadoluya sığmayıp, Orta Avrupadan bütün Akdeniz kıyılarına ve Asya içlerine kadar uzanan bir imparatorluktu. Osmanlı ulvi bir idealin, yüce bir Misyonun, ihtişamlı bir medeniyetin sahibi olarak, tarihin derinliklerine kök salmış bir çınar gibi, altı asır süren bereketli bir ömür yaşamıştı.
İslam dünyasının, batıya uzanan gücü olan Osmanlı Devletinin, 18. Yüz yıl, özellikle 19. Yüzyıl, tabiri caizse, dibe vurduğu dönemdir.
Bu zaman diliminde Sırbistandan ve Mora yarımadasından başlayarak, Osmanlının kaybettiği topraklar, batılı tarzda Ulus devletlere dönüştü.
1923te, Osmanlı Devletinin son bakiyesi üzerinde Türkiye Cumhuriyeti kuruldu. Devlet, kurucuları tarafından bilinçli olarak laikleştirildi, dini hüviyetinden uzaklaştırıldı, bir ulus devleti haline getirildi.
Tek-tip yurttaş, tek sesli toplum oluşturmayı amaçlayan yeni sistem, katı merkeziyetçi, toplumu bu yönde tepeden inmeci ve dayatmacı bir tarzda dönüştürmeyi de hedeflemekteydi. Bu yüzden yeni ulus-devlet, toplumsal çeşitliliğe/çoğulculuğa ve kültürel zenginliklere, farklı renklere, etnik yapılara asla izin vermeyen despotik bir yapıyı öngörmekteydi.
Bu yeni yapılanmayı esas alan Türkiyedeki tek-parti dönemi resmi ideolojisi ve buna dayalı yeni sistem, halk kitlelerini sürekli merkezi tehdit eden unsurlar olarak algıladığından katı merkeziyetçi, dayatmacı ve vesayetçi bir sistemi öngördü. Bu gidişat toplumda derin yaraların açılmasına sebep oldu.
Ulus-devlet yapılanması, asırlarca ortak değer ve inançlar zemininde bir arada yaşamayı öğrenen ve sergileyen toplulukları, öngördüğü potada eritemediği gibi, geçmişten gelen toplumsal dengeleri/dokuları da bozarak karşı karşıya getirdi.
Ulus-Devlet sürecinin sona gelindiği, değişim ve dönüşümün şart olduğu zamanımızda, bir imparatorluk bakiyesi ve bir imparatorluk bakiyesinin çekilebileceği son sınırlar üzerinde Ulus-Devlet yerine ikame edilecek yeni siyasal sistemin doğru okunarak teşkil edilmesi önem kazanmaktadır. Bu çerçevede, imparatorluk bakiyesi bilinci ile tüm farklı toplum kesimlerini kucaklayacak, sisteme ortak edecek bir Ortak-devlet sistemi üzerinde çalışılmalı ve Anayasa değişiklikleri bu yönde ele alınmalıdır.
Farklılıkların evrensel değerler zemininde yaşatılması, bütünlüğü üretmesi ve bunlar etrafında demokratik hayat olarak tanımladığı çoğulculuğu hedefe koyan, çözüm süreci, Din-devlet ilişkilerinde sivillik ilkesi ve açık toplum düzenini, dini alanın özgürlüğünü koruyan ve bu özgürlüğün suiistimal edilmesini de engelleyen bir hukuk anlayışıyla Anayasa değişiklikleri ele alınmalıdır.
Yeni Anayasa Türkiye için yeni kuruluş sözleşmesi olmalı. Yeni bir toplumsal sözleşme metni olmalı. İşte o zaman 20. yüzyıl dosyası tamamen kapatılır, o dönemin dar alanlara sıkışmış Türkiyesi yerine daha dışarıya dönük, bütün kurumlarıyla dönüşmüş, 21. yüzyıl dünyasının şartlarına göre biçimlenmiş ve donanmış bir Türkiye şekillenmiş olur.
Anadolu sınırlarına hapsedilmiş Türkiye yerine, coğrafyanın da ötelerine uzanabilen, kimlik farklılıklarını zenginliğe ve güce dönüştürebilen, tarihsel iddialarını bugünlere taşıyabilen bir Türkiye mümkündür ve Ulus Devletin “Yeni Türkiye”ye evrildiğini artık görmeliyiz.
Selam ve dua ile.
28-11-2015
Bu Yazıyı Puanla
Yorumlar (0)
Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapın!
Yorum Yaz
Yorumunuz moderatör onayından sonra yayınlanacaktır.
