Ahmet YILMAZ

Gazetemizin editörü Fatih kardeşim, yazmamı isteyince, O’nu kırmamak adına birşeyler yazmaya karar verdim, öncelikle siz okuyucularımızdan ve yazar büyüklerimizden özür dilerim, eskilerin deyimiyle sürç-ü lisan eylersek affola!... Bu işe sebep; sevgi ise bende sevgi ile başlamak istiyorum. Sevgi sözcüklerde ’’insan birşeye yada bir kimseye karşı yakın ilgi ve bağlılık göstermeye yönelten duygu , olarak tanımlansa da bu tanım bence ve yetersiz ve yüzeysel kalıyor. Sevgi evrensel bir duygudur , aslında sevgi yöneldiği hedefe ve biçimlerine bağlı olarak büyük bir çeşitlilik göstermektedir. ( Allah sevgisi , Vatan sevgisi , Ana- Baba sevgisi , Çocuk sevgisi , Sevgiliye duyulan sevgi vb.) Muhyiddin İbn Arabi ; ’’ Sevginin tanımı yapılamaz , tadılır, ancak tadan kişide sevginin ne olduğunu yeterince anlatamaz ’’ der.. Yine İbn Arabi, ’’ Sevgi seveni sevilene bağlayan bir bağdır ve sevgi sevenin var oluşudur ’’ der...
Sevgi sevilene verilen değerdir, sevileni yakından tanımaktır sevgi yanlışların hesabını tutmaz , asla vazgeçmez , bencil değildir.. Kendiliğinden oluşur , sevgi vermek için sevgiye sahip olmanız gerekir , sevgi anı yaşar , ne geçmişte kaybolur ne de gelecekte ifadesini bulur, o hep vardır.
Sevginin yaşanmadıgı yerde insan tutsak ; yaşandığı yerde özgür ve mutludur...Şairin dediğin gibi ’’ Doğan güneşin güzelliği
Denizin üzerindeki yakamozlar
Dalgaların kıyıya vuruşu
Bir arının çiçekten bal alışı
Rüzgarın hafif hafif esmesi
Çiçeklerin kokusunun duyulması
Mendil satan çocugun gözlerindeki ışıltı
Evine bir şeyler götüren babanın umudu
Çocuğuna yaşama sevinci aşılayan ananın mutluluğu
Ancak sevgiyle bakan gözlerde anlamını bulur.
Sevgiyle bakınca her şey bir başka görünür insanın gözünde, başka bir anlam kazanır...gökyüzü,deniz , çiçekler , kuşlar , insanlar
her şey olabildiğince güzel olur...Yeniden buluşabilmek ümidiyle en içten saygılarımı sunarım..